Altın Madalyadan Ağır Bir Onur: Iván Fernández ve Abel Mutai’nin Unutulmaz Dersi

Altın Madalyadan Ağır Bir Onur: Iván Fernández ve Abel Mutai’nin Unutulmaz Dersi

vicdan ve ahlak  

Kazanmaktan Daha Yüce Bir Erdem: Bitiş Çizgisindeki Hakiki Zafer

Modern dünya, insanlara ne pahasına olursa olsun kazanmayı, rakiplerin tökezlemesini birer avantaja çevirmeyi ve zafere giden her yolu meşru görmeyi öğütleyen acımasız bir yarış pistine dönüştü. Ancak tarihin ve vicdanların unutmadığı asıl anlar; kürsünün en tepesine kimin çıktığı değil, o kürsünün temsil ettiği insani değerleri kimin koruduğudur.

İspanya'da düzenlenen bir kros yarışında Kenya'yı temsil eden başarılı atlet Abel Mutai, yarışı baştan sona önde götürüyordu. Bitiş çizgisine yalnızca birkaç metre kalmıştı; fakat tabelaları ve işaretleri karıştıran Kenyalı atlet, yarışı tamamladığını sanarak hızını kesti ve durdu. Hemen arkasından gelen İspanyol atlet Iván Fernández Anaya, rakibinin içine düştüğü yanılgıyı bir bakışta fark etti. Kolayca öne geçebilir, birinci gelebilir ve kariyerine yeni bir şampiyonluk ekleyebilirdi. Ancak o, rakibine koşması için arkasından bağırmaya başladı. Mutai İspanyolca anlamıyordu. Bunun üzerine Fernández, rakibini omuzlarından ve sırtından tutarak bitiş çizgisine doğru itti ve yarışı hak eden kişinin kazanmasını sağladı.

Yarış bittiğinde tribünler ve basın şaşkınlık içindeydi. Yanına yaklaşan bir gazeteci merakla sordu:

— "Bunu neden yaptın?"

Iván sakin bir sesle karşılık verdi:

— "Hayalim, bir gün insanların birbirini itmek yerine elinden tuttuğu bir toplum yaşamına sahip olabilmemizdir."

Gazeteci ısrarını sürdürdü:

— "Peki neden Kenyalı sporcunun kazanmasına izin verdin?"

İspanyol atletin cevabı bir tokat gibiydi:

— "Kazanmasına izin vermedim; o zaten yarışı kazanmıştı."

Gazeteci bu cevabı anlamakta zorlanarak sormaya devam etti:

— "Ama fırsat elindeydi, sen kazanabilirdin!"

İşte tam bu noktada Iván Fernández, sadece spor dünyasına değil, insan olmanın özüne dair o sarsıcı cümleleri kurdu:

— "Peki o zaman zaferimin değeri ne olacaktı? O madalyanın onuru nerede kalırdı? En önemlisi, eve gittiğimde annem bu durum hakkında ne düşünürdü?"

Bir annenin evladına bıraktığı en büyük miras, vitrindeki kupalar değil; o kupaların nasıl kazanıldığına dair başı dik bir vicdandır. Fernández, rakibinin dalgınlığından faydalanıp elde edeceği sahte bir birinciliktense, hak edilmiş bir ikinciliğin asaletini seçti. Çünkü biliyordu ki bir zafer, hileye ya da başkasının talihsizliğine dayandığında artık bir başarı değil, ömür boyu taşınacak manevi bir yüktür.

Değerler çocuklara nasihatlerle değil, bizzat yaşanarak ve sergilenerek aktarılır. Evlatlarımıza rakiplerini her ne pahasına olursa olsun ezmeyi mi, yoksa adaletin ve emeğin hakkını teslim etmeyi mi öğretiyoruz? Bitiş çizgisine ilk basan kişi her zaman gerçek şampiyon olmayabilir; bazen en büyük şampiyonluk, hak edenin sırtına dokunup onu kendi hakkına doğru nazikçe itebilmektir.