Kazalardan Koruyan Meleğe Sitem: "Peki Evlenirken Neredeydin?!"

Kazalardan Koruyan Meleğe Sitem: "Peki Evlenirken Neredeydin?!"

tebessüm ettiren fıkralar  

Hayatta bazen bizi görünmez tehlikelerden çekip alan bir iç ses, adeta omzumuzda fısıldayan bir koruyucu meleğin varlığı gibi hissederiz. Kimi zaman en büyük felaketlerin eşiğinden kıl payı döner, şansımıza şükrederiz; fakat öyle anlar vardır ki insanın geçmişteki en büyük kararlarına dönüp o meleğe hesap sorası gelir.

İşte size, iş icabı apar topar Ankara'ya gitmek zorunda kalan bir adamın başına gelenleri anlatan, mucizevi bir kurtuluş serüveninden kahkaha dolu bir evlilik hicvine uzanan bir hikaye...

1. Havada Felaketten Dönüş

Adam biletini alıp tam uçağın kapısına adım atacakken kulağında esrarengiz bir ses yankılanır:

— "Binme, bu uçak düşecek!"

Etrafına bakınır, kimseyi göremez. İçine derin bir kurt düşer ve son anda uçağa binmekten vazgeçer.

Çok geçmeden havalimanı hoparlörlerinden gelen kara haberle buz keser: Uçak düşmüş ve maalesef tek bir kurtulan dahi olmamıştır.

İşte ilk kurtuluş. İlk mucize. İlk "iyilik meleği" müdahalesi...

2. Raylarda Kıl Payı Kurtuluş

Hemen soluğu Haydarpaşa Garı'nda alır, tren biletini cebine koyar. Tam vagonun basamağına adım atarken yine aynı gizemli fısıltı duyulur:

— "Binme bu trene, raydan çıkacak!"

Yine arkasında kimse yoktur. Ürpertiyle trene de binmez, eve döner.

Sabah gazetelerinin manşetlerini görünce tüyleri diken diken olur: Tren Eskişehir civarında raydan çıkmış, vagonlar devrilmiş, çok sayıda ölü ve yaralı vardır.

İkinci kurtuluş. İkinci mucize. İkinci "iyilik meleği" müdahalesi...

3. Karada Kaçış ve Büyük İsyan

Hayatta kaldığına şükürler ederek soluğu şehirlerarası otogarda alır, Ankara otobüsüne yönelir. Tam kapıdan girerken o tanıdık ses üçüncü kez çınlar:

— "Bu otobüse de binme, freni patlayacak!"

Adam artık dayanamaz. Boşluğa doğru ellerini açıp avazı çıktığı kadar bağırır:

— "Sen kimsin yahu, ne istiyorsun benden?!"

Kulağındaki ses bu kez gayet sakin ve şefkatli bir tonla cevap verir:

— "Ben senin iyilik meleğinim..."

Adamın gözleri fal taşı gibi açılır, öfkeyle haykırır:

— "Ulan madem öyle, evlenirken neredeydin?!"

Hikayenin Mizahı: Nerede Bu Melek?

Bu hikaye, aslında bir hiciv. Bir taşlama. Bir isyan.

Adam, hayatını kurtaran meleğe minnet duyacağı yerde, ona hesap soruyor. Çünkü hayatında uçak kazasından, tren kazasından, otobüs kazasından daha büyük bir felaket var: Evlilik.

Ve o felaket anında, melek neredeydi?

İşte bu soru, hikayenin finali. Ve işte bu final, hikayeyi unutulmaz kılıyor.

Peki Bu Hikayeden Ne Öğreniyoruz?

1. Melekler Sadece Hayat Kurtarmaz

İyilik meleği, adamı üç kez ölümden kurtardı. Ama adam, dördüncü felaketten kurtulmak istiyordu: Evlilikten. Melek, orada yoktu. Çünkü belki de melekler, kalp meselelerine karışmaz.

2. İnsan, En Çok Kendi Kararlarından Şikayetçi

Adam, uçak kazasından, tren kazasından, otobüs kazasından kurtuldu. Ama evliliğinden kurtulamadı. Çünkü o kararı kendisi vermişti. Ve belki de hayatın en acı gerçeği bu: Kendi kararlarımızın sonuçlarından kaçamayız.

3. Mizah, Acının İlacıdır

Bu hikaye, aslında bir evlilik hicvi. Ama aynı zamanda bir mizah. Çünkü insan, en çok güldüğü şeylerden korkar. Ve en çok korktuğu şeylerle dalga geçer.

4. Melekler Bazen Susar

Belki de melek, evlilik anında oradaydı ama sustu. Çünkü belki de o an, adamın kendi kararını vermesi gerekiyordu. Ve melekler, özgür iradeye saygı duyar.

Hikayenin Evrenselliği: Hepimiz O Adamız

Bu hikaye, sadece bir adamın hikayesi değil. Hepimizin hikayesi.

Çünkü hepimiz, hayatımızda bir iyilik meleği olduğuna inanırız. Bizi tehlikelerden koruyan, bize yol gösteren, bizi uyaran bir iç ses.

Ama o iç ses, bazen susar. Özellikle de kalp meselelerinde. Çünkü kalp, mantık dinlemez. Ve melekler, bunu bilir.

Sonuç: Melek mi, Bahane mi?

Sevgili okur,

Bu hikaye, bize bir soru soruyor: Melek mi, bahane mi?

Yani adamı kurtaran gerçekten bir melek miydi? Yoksa adam, kendi korkularını bir meleğe mi yüklüyordu?

Cevap: İkisi de olabilir.

Ama ne olursa olsun, hikayenin finali unutulmaz:

"Ulan madem öyle, evlenirken neredeydin?!"

Çünkü hayat, bazen bir uçak kazasından kurtulmaktır. Bazen bir tren kazasından. Bazen bir otobüs kazasından. Ama bazen de evlilikten. Ve o sonuncusu, belki de en zoru.

Unutmayın:

"Melekler bizi tehlikelerden korur, ama kalp meselelerine karışmaz. Çünkü kalp, meleklerin bile anlayamadığı bir labirenttir."

Bardağı Taşıran Son Damla: Eczacının "Doğruyu Söyleme" Savunması

Bardağı Taşıran Son Damla: Eczacının "Doğruyu Söyleme" Savunması

ters giden bir gün  

Kimi günler vardır ki sabahın ilk saniyesinden itibaren aksilikler zincirleme birbirini kovalar; Murphy Kanunları kusursuz işler ve insanın sinir katsayısı adım adım patlama noktasına gelir. İşte böylesi kabus gibi bir günün ortasında kalan esnaf ile yanlış zamanda yanlış soruyu soran müşterinin trajikomik karşılaşması...

Bu hikaye, hem güldüren hem de "iyi ki benim başıma gelmemiş" dedirten cinsten. Çünkü bazen en büyük felaketler, en küçük detaylarda saklıdır. Ve bazen en masum soru, bir bardağı taşıran son damla olur.

Öfkeli Koca ve Eczanedeki Hesaplaşma

Akşam evine dönen adam, eşini salonda hüngür hüngür ağlarken bulur. Büyük bir telaşla ne olduğunu sorduğunda kadın içini çekerek dert yanar:

— "Eczacı!.. Telefonda bana ağza alınmayacak bir küfür etti!"

Duydukları karşısında deliye dönen koca, soluğu mahalle eczanesinde alır. Tezgâhın arkasındaki eczacının yakasına yapışıp bağırır:

— "Sen ne cüretle benim karıma hakaret edersin, ne dedin kadına?!"

Yüzü gözü dağılmış, bitkin haldeki eczacı iki elini birden kaldırarak yalvarır:

— "Beyefendi durun, kurban olayım önce bir beni dinleyin!.."

Terslikler Silsilesi: Eczacının Kabus Günü

Eczacı derin bir nefes alıp o günün kabus özetini dökmeye başlar. Ve anlattıkça, okuyanın bile sinirleri bozulur:

Sabah Felaketi

"Sabah çalar saat çalmadı, kan ter içinde fırladım. Kapıyı çekip çıktım ki evin de arabanın da anahtarları içeride kalmış. Mecburen giriş kat penceresinin camını kırıp içeri daldım, anahtarları aldım."

Yol Çilesi

"İşe geç kaldım diye gaza bastım, köşeyi döner dönmez radar çevirdi ve kallavi bir hız cezası yedim. Yarı yolda da lastiğim gümledi, jantın üstünde zor bela dükkâna vardım."

Dükkânda Kaos

"Eczanenin önüne geldiğimde kapıda birikmiş onlarca müşteri söyleniyordu. Kepengi kaldırıp içeri girdiğim an tezgâhtaki telefon deli gibi çalmaya başladı."

Kaza Üstüne Kaza

"Bir hastaya para üstü verirken elim çarptı, bozuk paralar yere saçıldı. Dizlerimin üstünde paraları toplarken o telefon durmaksızın çalmaya devam ediyordu. Doğrulurken açık kalan kasa çekmecesine kafamı öyle bir vurdum ki yere yuvarlandım."

Büyük Maddi Hasar

"Yerden kalkıp telefona doğru atlarken ortadaki teşhir rafına çarptım; vitrindeki en pahalı ithal parfümler yerle bir oldu, dükkân kırık cam ve koku gölüne döndü!"

Bardağı Taşıran Telefon

Eczacı gözlerini öfkeli kocaya dikip sözlerini tamamlar:

"Bütün bu enkazın ortasında o telefon hâlâ susmuyordu... Kan ter içinde nihayet ahizeyi kaldırdım. Arayan karınızmış; gayet rahat bir ses tonuyla 'Rektal termometreyi tam olarak nasıl kullanacağım?' diye sordu...

Beyefendi size yemin ederim, ben ona küfretmedim; sadece aletin nereye yerleştirileceğini harfiyen ve dosdoğru söyledim!"

Hikayenin Mizahı: Nerede Bitiyor, Nerede Başlıyor?

Bu hikaye, aslında bir trajikomedi. Çünkü:

• Trajik: Eczacının günü, sabahın ilk saniyesinden itibaren felaketler zinciri.

• Komik: Adamın karısı, o enkazın ortasında rektal termometre sorusu soruyor.

• Trajik: Eczacı, kadına küfretmiyor — sadece doğruyu söylüyor.

• Komik: Ama o "doğru", kadının kulağına küfür gibi geliyor.

İşte bu yüzden, bu hikaye kahkaha dolu. Çünkü hepimiz, bir yerlerde, bu hikayenin bir parçasıyız. Belki kötü bir gün geçirdik, belki yanlış anlaşıldık, belki de yanlış zamanda yanlış soruyu sorduk.

Peki Bu Hikayeden Ne Öğreniyoruz?

1. Herkesin Bir Bardağı Vardır

Her insanın bir sabır bardağı vardır. Ve o bardak, her zaman aynı seviyede değildir. Bazı günler dolu, bazı günler boş... Ve bazen en masum soru, o bardağı taşırır.

2. Yanlış Anlaşılma, İletişimin Doğasında Var

Eczacı, aslında küfretmedi. Sadece doğruyu söyledi. Ama kadın, o "doğruyu" küfür olarak algıladı. İşte iletişimin en büyük sorunu: Söylenen değil, anlaşılan önemlidir.

3. Empati, Her Şeyi Çözer

Öfkeli koca, eczacının yakasına yapıştı. Ama eczacı, sakin kaldı ve dinledi. Ve sonunda, koca da anladı. İşte empati, en zor durumları bile çözebilir.

4. Bazen Gülmek, En İyi İlaçtır

Bu hikaye, aslında kötü bir günün hikayesi. Ama gülüyoruz. Çünkü bazen, en kötü günlerde bile gülmek, o günü katlanılır kılar.

Sonuç: Doğruyu Söylemek de Bir Sanattır

Sevgili okur,

Bu hikaye, bize bir soru soruyor: Doğruyu söylemek, her zaman doğru mudur?

Cevap: Bazen. Çünkü doğruyu söylemek, bir sanattır. Zamanlama önemlidir. Tonlama önemlidir. Karşındakinin ruh hali önemlidir.

Eczacı, doğruyu söyledi. Ama yanlış zamanda, yanlış tonda... Ve sonuç: Bir bardak taştı.

Unutmayın:

"Bazı günler vardır; en doğru söz bile, en yanlış zamanda söylenirse, bir küfür gibi algılanır."