Bazı şiirler vardır; okursunuz, içinizde bir şeyler kıpırdar. Bazı şiirler vardır; okursunuz ve tüyleriniz diken diken olur. Ümit Yaşar Oğuzcan'ın "Bir Gün" şiiri, işte o ikinci gruptandır.
Bu şiirde de tüylerimi diken diken eden bir şeyler var. Siz de hissediyor musunuz arkadaşlar?
Birinin birinin hayatının bu kadar parçası olması, birinin birini bu kadar düşünüyor olması olası bir durum mu sizce? Bilemedimmm...
Gelin, bu eşsiz şiiri birlikte inceleyelim.
Şiirin Tam Metni
BİR GÜN
Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde
Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa
Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde
Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa
Bil ki seni düşünüyorum
Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin, acil
Örtün karanlıkları masmavi denizlerde
Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl
O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde
Bil ki seni bekliyorum
Bir sabah gün doğarken aç perdelerini, bak
Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar
Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak
Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar
Bil ki seni istiyorum
Gecelerden bir gece uyanırsan apansız
Uzaklarda elemli, garip bir kuş öterse
Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız
Ve bir gün kabrimde bir kara gül biterse
Bil ki seni seviyorum
Ümit Yaşar Oğuzcan
Şiirin Yapısı: Dört Kıta, Dört Duygu
Şiir, dört kıtadan oluşuyor ve her kıta, bir duyguyla bitiyor:
| Kıta | Duygu | Son Dize |
|---|---|---|
| 1. Kıta | Düşünmek | Bil ki seni düşünüyorum |
| 2. Kıta | Beklemek | Bil ki seni bekliyorum |
| 3. Kıta | İstemek | Bil ki seni istiyorum |
| 4. Kıta | Sevmek | Bil ki seni seviyorum |
Bu sıralama tesadüf değil. Şair, aslında aşkın evrimini anlatıyor:
Düşünmek — Her şey düşünmekle başlar.
Beklemek — Sonra beklemek gelir.
İstemek — Sonra istemek...
Sevmek — Ve en sonunda sevmek.
Ama dikkat edin: Şair, her kıtada "Bil ki..." diyerek başlıyor son dizeye. Yani karşısındakine "Sen bunu bilmiyorsun ama ben seni düşünüyorum, bekliyorum, istiyorum, seviyorum" diyor. Bu, bir itiraf. Bir iç dökümü. Bir haykırış.
Birinci Kıta: "Bil ki Seni Düşünüyorum"
"Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde
Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa
Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde
Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa
Bil ki seni düşünüyorum"
Şair, sevdiği kişiye "Beni hisset" diyor. Gece uyanırsan, karanlığa dalarsan, ellerin üşürse, saatler gecikmiş zamanları çalarsa... İşte o an, ben seni düşünüyorum.
Bu kıta, telepati gibi bir şey anlatıyor. Sanki iki insan arasında görünmez bir bağ var. Sen gece uyandığında, ellerin üşüdüğünde, aslında ben seni düşünüyorumdur. Ve sen bunu hissediyorsun.
İkinci Kıta: "Bil ki Seni Bekliyorum"
"Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin, acil
Örtün karanlıkları masmavi denizlerde
Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl
O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde
Bil ki seni bekliyorum"
İkinci kıtada şair, sevdiği kişiyi yolculuğa davet ediyor. "Bir vapur yanaşırsa, bin, acil." Yani "Gel" diyor. "Karanlıkları masmavi denizlerde örtün." Yani "Kendini bana bırak" diyor. "Dinle kalbimi, bak nasıl çarpıyor." Yani "Beni hisset" diyor.
Ve son dize: "Bil ki seni bekliyorum."
Beklemek, aşkın en zor kısmıdır. Çünkü beklemek, belirsizliktir. Ama şair, bu belirsizliğe rağmen bekliyor. "O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde" — yani özlemin en yoğun olduğu yerde, şair bekliyor.
Üçüncü Kıta: "Bil ki Seni İstiyorum"
"Bir sabah gün doğarken aç perdelerini, bak
Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar
Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak
Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar
Bil ki seni istiyorum"
Üçüncü kıta, bir umut kıtası. Sabah, gün doğumu, martılar, perdeler... Hepsi yeni bir başlangıcın sembolleri. Şair, sevdiği kişiye "Kendini bırak, mutlu ol, şarkı söyle" diyor. Çünkü o mutlu olduğunda, şair de mutlu oluyor.
Ve son dize: "Bil ki seni istiyorum."
İstemek, arzu etmek... Ama burada "istemek", sadece fiziksel bir arzu değil; bir bütün olarak o kişiyi istemek. Onun varlığını, onun mutluluğunu, onun hayatını...
Dördüncü Kıta: "Bil ki Seni Seviyorum"
"Gecelerden bir gece uyanırsan apansız
Uzaklarda elemli, garip bir kuş öterse
Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız
Ve bir gün kabrimde bir kara gül biterse
Bil ki seni seviyorum"
İşte şiirin en çarpıcı, en hüzünlü, en tüyleri diken diken eden kıtası.
Şair, bu kıtada ölümü anlatıyor. "Bir gün kabrimde bir kara gül biterse..." Yani "Ben öldükten sonra bile, kabrimde bir gül bitecekse, bil ki seni seviyorum."
Bu, aşkın ölümden sonrasına uzanan halidir. Şair, ölse bile seveceğini söylüyor. Kabrinde bir kara gül bitecek... Ve o gül, sevgisinin sembolü olacak.
Ve son dize: "Bil ki seni seviyorum."
İşte bu. Dört kıta, dört duygu, dört "Bil ki..." Ama en sonunda, her şey sevmekte bitiyor.
Peki Bu Kadar Derin Bir Aşk Olası mı?
Sorunuza gelelim: Birinin birinin hayatının bu kadar parçası olması, birinin birini bu kadar düşünüyor olması olası bir durum mu sizce?
Bilemedimmm... Ama şunu söyleyebilirim:
Evet, olası. Ama nadir.
Çünkü bu şiirde anlatılan aşk, idealize edilmiş bir aşk. Bir mutlak sevgi. Bir koşulsuz bağlılık. Ve gerçek hayatta, bu tür bir aşk her zaman karşımıza çıkmaz.
Ama bazen çıkar. Bazen bir insan, gerçekten bir başka insanın hayatının merkezine yerleşir. Onun düşüncesiyle uyanır, onun hayaliyle uyur. Onun mutluluğuyla mutlu olur, onun acısıyla acı çeker. Ve ölümden sonra bile onu sever.
İşte Ümit Yaşar Oğuzcan, bu şiirde o nadir aşkı anlatıyor. Ve belki de bu yüzden, bu şiir bu kadar dokunaklı. Çünkü hepimiz, içimizin bir yerinde, böyle bir aşkı arzu ederiz. Yaşamak isteriz. Ama çoğu zaman bulamayız.
Ve belki de bu yüzden, bu şiir bizi bu kadar etkiliyor. Çünkü bize ulaşamadığımız bir şeyi gösteriyor: Sonsuz, sınırsız, ölümsüz bir sevgi.
Neden Tüylerimiz Diken Diken Oluyor?
Bu şiirin bizi bu kadar etkilemesinin birkaç nedeni var:
1. Samimiyeti. Ümit Yaşar Oğuzcan, bu şiiri yazarken içinden geldiği gibi yazmış. Süslemeden, abartmadan, olduğu gibi. Ve bu samimiyet, bize de geçiyor.
2. Evrenselliği. Hepimiz, hayatımızda birini derinden sevmişizdir. Ya da sevmek istemişizdir. Bu şiir, o duyguyu dile getiriyor.
3. Ölüm Teması. Şiirin son kıtasındaki "kabrimde bir kara gül biterse" dizesi, aşkı ölümle buluşturuyor. Bu, hepimizin kaçındığı ama bir o kadar da gerçek olan bir tema. Ve şair, bunu en güzel şekilde anlatıyor.
4. "Bil ki..." İfadesi. Şair, her kıtada "Bil ki..." diyor. Bu, bir itiraf. Bir haykırış. Ve biz, o haykırışı duyuyoruz. İçimizde bir yer titriyor.
Sonuç: Bir Gün, Belki...
Ümit Yaşar Oğuzcan'ın "Bir Gün" şiiri, Türk edebiyatının en güzel aşk şiirlerinden biri. Belki de en derin, en hüzünlü, en ölümsüz olanı.
Bu şiir, bize aşkın ne kadar güçlü olabileceğini gösteriyor. Bir insanın, bir başka insanın hayatının tamamen parçası olabileceğini... Ve o insanı ölümden sonra bile sevebileceğini...
Peki bu olası mı? Bilemedimmm... Ama belki de olması gereken bu. Belki de aşk, tam da bu şiirde anlatıldığı gibi olmalı.
Bir gün... Belki bir gün, hepimiz böyle bir aşkı yaşarız. Ya da belki yaşamışızdır bile... Ve farkında değilizdir.
Hiç yorum yok:
Write yorum